Pembe Yürekli Çocuk

Mavi Saçlı Çinli Kız’la geçirdiğim herzaman karşıma bir konu çıkabiliyor .

Geçen bir filmde duymuştum, insan yazmak istemeye başlayınca ne yazacağım diye düşünmesine gerek yokmuş,  konu zaten gelip seni buluyormuş. Bu cümle beni çok etkilemişti ve aynen bu cümledeki gibi bana da konu kendiliğinden geliyor ve sadece bunu yazıya dökmek kalıyor .

Bizim sevdiğimiz bir komşumuz var ve her anne gibi ara ara çocuklarına kızabiliyor . Ben de aynı durumda olduğumdan biliyorum. Ne kadar kızmayacağım deseniz de insanın sabrının tükendiği zamanlar oluyor. Mesela ben de ne kadar sakin kalmaya çalışsam da kendimi “Ben ne yapıyorum ? Neden çocuklara bağırıyorum?” noktasında bulabiliyorum kendimi !

Geçen gün bahsettiğim komşumuz ve arkadaşlarıyla beraber asansörde karşılaştık. Diyalog aynen şöyle gelişti :

– MvSçlÇnlKz : Merabaaaaa…Sen neden bağırıyorsun hep ?

– Komşumuz : Merhaba Hmmm, evet geçenlerde oğluma kızmıştım, yaramazlık yapmıştı, o yüzden bağırdım

– MvSçlÇnlKz : Ama sen kızına da bağırıyorsun!

– Komşumuz : Evet haklısın geçen ona da bağırmıştım, o da yaramazlık yaptı

– MvSçlÇnlKz : Bir daha bağırma amaaaa !!!

Neyse ki, bu noktada asansörle bizim kata geldik de ben eğile büküle, “Haydi görüşürüz, bu çocuklar bir alem işte, ben de hep kızıyorum ! Hi hi ” şeklinde çıktım asansörden.

Bu olay sonrasında kendime iki ders çıkarttım :

1) Sanırım, bebekken duygularını tam ifade edememiş olan bizimki sonradan herşeyi anlamlandırmaya çalıştığından nerede ne söyleyeceğini tam bilemiyor, aksine herşeyi pat diye söylemek istiyor. “Bu konuda nasıl davranabilir?” konusunda çalışmaları hızlandırmam gerekiyor !

2) Bazen ben de çocuklara bağırma sesi duyunca çok üzülüyorum, demek çocuklar daha da hassaslar bu konuda…Bizimkinin ne kadar endişelendiğini gözlerinde gördüm 😞. Anneler, babalar – ve ben tabi ki – lütfen biraz daha dikkat…

The Pink-Hearted Child

I heard it in a movie that one doesn’t need to think about what to write once she starts wanting to write, that the topic would come and find you. This statement moved me deeply. Turns out, just like told above, the topics just find me and all that is left for me to do is to write them out.

We have a neighbor whom we love and she, like any mother, can get angry with her children from time to time 😊 I know because I experience the same. No matter how much you remind yourself not to get angry, you can run out of patience once in a while. For example, no matter how much I try to stay calm, I can find myself questioning “What am I doing?” and “Why am I shouting at the kids?”.

We encountered  our neighbor and her friends in the elevator yesterday. The conversation was like below:

iMavi Saçlı Çinli Kız (MSCK): Hellooooo… Why are you always shouting?

Our neighbor: Hey 😊 Oh, well, I was angry at my son because he was being naughty, that’s why I yelled at her 😊

MSCK: But you yell at your daughter too!

Our neighbor: You are right, I yelled at her too because she was being naughty as well.

MSCK: Don’t shout again!!!

Luckily the elevator stopped at our floor and I left it embarrassed, saying: “Well, see you all later! Y’know, children, right?! , heh 😊”

I took two lessons from this incident:

1. I think my daughter, who couldn’t fully express her emotions when she was a baby, has a hard time deciding when to say what and instead wants to say everything directly because she is trying to make a sense of it all a bit later than usual. I need to increase my efforts of working on “How to act in a given situation.”
2. Sometimes I too get very sad when I hear a child being shouted at. I guess children are just more sensitive about this topic… I saw how truly worried my daughter was in her eyes ☹ Mothers, fathers, and me too, please let’s all be a little bit more careful…