Mavi Saçlı Çinli Kızın Gören Gözleri

İş yerinde öğle tatilindeyken, bir eli engelli bir bayan gördüm. Mavi Saçlı Çinli Kız olsa ne yapardı? diye düşündüm hemen 😊. Kesin yanına gider ve “Ne oldu? Neden senin elin böyle?” diye sorardı. Farklılıklar çok dikkatini çekiyor ve anlamaya çalışıyor, üstelik hiç çekinmeden…

Geçen yaz Antalya havalimanında ayakları olmayan tekerlekli sandalyede oturan ve ailesiyle yolculuk yapmak için bekleyen bir bayanı gördük. Ben hemen yanına gideceğini bildiğim için rahatsız etmemek adına biraz uzakta durmaya çalıştım ama hemen minik gören gözler hoooop tekerlekli sandalyenin yanında bitti! Başladı sorulara :

1) Senin adın ne?

2) Neden ayakların yok? (Bu arada eğilip eğilip tekerlekli sandalyenin altına bakarak sürekli !)

3) Sen küçük müsün? Büyük müsün?

4) Kaç yaşındasın? …

İçimden artık olayları akışına bırak dedim, olan oldu! Neredeyse bekleme salonundaki yolcuların yarısı bize bakıyor haldeyken müdahale edemedim 😊

Bayan 23 yaşındaymış, annesi ve kız kardeşiyle Antalya’dan, İstanbul’a yolculuk yapıyormuş. Başladık sohbete.. Öyle tatlıydı ki, bizimkine herşeyi anlattı, benim de ayaklarım var ama küçük dedi. Bizimki sürekli :” ama göremiyorum, nerdeler? Neden ayakların küçük? Neden yürüyemiyorsun?” gibi sorularına devam etti. Bayan, yürüyemese de tekerlekli sandalyeyle istediği yere gidebildiğinden bahsetti. Bana da arada fısıldayarak: “Çocuklar sorular sorduğundan alışkınım ve onları çok seviyorum” dedi. Birden bizimkiyle arkadaş oldular, hatta birlikte oldukları kısacık zamanda şarkı bile söylemeye başladılar !

Aynı uçaktaymışız meğer, yanından geçerken Mavi Saçlı Çinli Kız gür sesiyle ismini bağırdı : “İreeeeeeeeemmmmm, sen de mi burdasın? Keşke yanyana otursaydık! Neden sen uzaktasın bize? !”

Onun insanlara karşı duyarlı olması, gerçekten onları görmesi, farklılıkları neşeye dönüştürmesi ve bir parça da olsa insanları gülümsetip mutlu etmesi çok ama çok kıymetli.  Bu sayede bana bugün tesadüfen okuduğum, özel eğitim öğrencilerinin yıl sonu gösterisinde okunan bir sözün ne kadar önemli olduğunu hatırlatıyor :  engelli insanları yok saymak insanlığı yok saymak demektir.

The seeing eyes of Mavi Saçlı Çinli Kız (Blue Haired Chinese Girl)

While I was on my lunchbreak at work, I saw a lady whose one hand was handicapped. I immediately started thinking what Mavi Saçlı Çinli Kız (MSCK) would have done in this case 🙂 . She would definitely walk up to her and ask questions like “What has happened to your hand? Why is your hand like this?” Differences catch her eye a lot, and she tries to understand them without any shame…

Last summer, we saw a handicapped young lady with no legs on a wheelchair waiting to travel with her family in Antalya Airport. Knowing that my girl would quickly approach her, I tried to keep a little distance so as to not bother the lady, but her seeing eyes quickly spotted the young lady and there she was right next to the wheelchair! The questions started flowing:

• What’s your name?
• Why don’t you have legs? (Meanwhile she was constantly peeking under the wheelchair!)
• Are you grown-up or little?
• How old are you?

I decided to let things flow, and things did flow! I couldn’t intervene while nearly half of the waiting room was looking at us 😊

The lady was 23 years old, she was traveling from Antalya to Istanbul with her mother and her sister. We started talking… How sweet was she! She told my little girl everything, saying that she too had legs but “they were small”. My daughter constantly kept on with questions like “But I can’t see them, where are they?”, “Why are your legs small?”, “Why can’t you walk?”. The lady explained that even if she couldn’t walk, she could go wherever she pleases with her wheelchair. Meanwhile, she also whispered to me that she was accustomed to children’s questions and she loved them very much. They suddenly became friends, and in the short while even started singing together!

Turns out, we were also on the same plane! While passing by, MSCK shouted out her name with her vibrant voice: “İreeem! Are you also on board? I wish we were next to each other! Why are you far away from us?!”

The fact that she truly “sees” people, that she changes differences into joys, that she is sensitive towards people and that she can make them smile and be happy even for a little is very but very precious. In this way she reminds me the importance of an excerpt told in the end-of-the-term performance of a group of students with special needs: “Ignoring the disabled is ignoring humanity.”