Kıkırdayan Bulutlar

Geçen akşam yatakta birlikte sarmaş dolaş kitap okuyorduk. Kitabın adı “Yaşlı Adam ve Çocukları”. Ben bilerek kitaba başlarken ismini “Yaşlı Adam ve Oğulları” şeklinde okuyorum, hemen beni düzeltiyor: “Hayıııııırrrrr ! Yaşlı Adam ve Çocukları” diye 😊. Birisinin hatasını bulunca anında düzeltiyor, kulaklar bu konuda çok hassas. Hatta hafif bir dalga geçme ve “Sen yanlış söyledin, ben doğrusunu biliyorum ve seni düzeltiyorum”u hissettirme hazzı var ses tonunda 😊.

Bu aralar genelde akşam yatma saatinde okuduğumuz hikaye kitaplarını, haftasonu özel ders aldığımız Özel Eğitim Öğretmenimiz, soyut düşünceleri öğrenmesi için veriyor. Bu sene ilkokula başlayınca özellikle arkadaşlarıyla ilişkilerinde ve Sosyal Bilgiler dersinde zorlanmasın diye her hafta bir konu veriyor. Biz de özellikle Cumartesi günleri merakla bekliyoruz yeni haftanın kitabı ne olacak diye !

Yaşlı Adam ve Çocukları kitabında birlikte ve beraber çalışmanın öneminden bahsediyor. Mavi Saçlı Çinli Kız henüz bu konuyu kavramakta güçlük çekse de kitabın resimlerini çok beğendi ve Yaşlı Adam’ın oğullarının bakışlarına, hareketlerine ikimiz de çok gülüyoruz.

İşte yine yatakta böyle gülerken birden bire “Biz bulutlarız Anne, kolkola geziniyoruz, çok eğlenceli” dedi, kıkırdayarak…Bu nedenle bugünkü yazının ismine “Kıkırdayan Bulutlar” demek istedim. Uykuya geçerken ona sarılıp enerjisini iliklerimde hissetmeden önce bulutlar gibi gökyüzünde geziniyoruz, sanki aşağımızdaki dünyaya kitaplar aracılığıyla bakarak hem onu anlamaya çalışıyor, hem de bu değişik dünyada neler oluyoru eğlenerek gözlemliyoruz.

Mavi Saçlı Çinli Kız için düşünüyorum da Dünya’yı algılamak gerçekten çok zor… Çoğumuz sanki her şey normal ve olağan gibi büyüyüp gidiyoruz. Evet; meraklarımız, sorularımız hep var, hep var ama çoğumuz kavramları normalize ederek büyürken ve öğrenmeye çalışırken onun için bizimkinin belki de 3-4 katı belki de 100 katı daha zor herşeyi algılayıp, öğrenip, sindirmek. Örneğin yumuşak bir nesneye dokunduğunda onda yarattığı rahatlama duygusunu fazlasıyla hissetmek ve ne zaman kadife bir koltuk bulsa oturup eliyle dokunmak ve koltuktan ayrılamamak veya tuvalette sifonu çektiğinde sesten rahatsız olup hala kulaklarını kapamak veya neden insanların isimlerinin farklı olduğunu ve isimlerin neye göre seçilip verildiğini anlamaya çalışmak gibi…Bu zorlukları veya engelleri yaşaması onu, anı öğrenme süreçlerinden biraz alıkoyup, olayları gecikmeli sindirmeye sebep olsa da onun dünyayı farklı görüyor ve algılıyor olması benim için çok değerli. Gerçekten de “Farklı olmak güzeldir” söyleminden yola çıkarak her zaman anlatmaya çalıştığım gibi kendimi Mavi Saçlı Çinli Kız sayesinde çok ama çok geliştiriyor, büyütüyorum.

GIGGLING CLOUDS

Last night, we were snuggling and reading a book all entangled. The book was titled “The Old Man and His Children.” I intentionally misread it as “The old man and his sons” and immediately got corrected. “NOOOO! It’s ‘Old man and his children!’” She corrects every mistake she discovers, she has got an ear for discovering them. She even adds a tad of joyful mocking into her tone, as if she is making fun of you and saying “You got it wrong and I know the correct way. Now, I’m going to correct you.”  😊

These days, the story books we generally read for bedtime are given to us by our Special Needs Teacher so that she can learn about abstract ideas. Now that she has started school, she is tasked a topic each week so that she doesn’t have a hard time dealing with her Social Sciences class and her peers. We wonder with great curiosity what the new week’s book is going to be every Saturday!

The book “The old man and his children” talks about groupwork and its importance. Even if Mavi Saçlı Çinli Kız (The Blue Haired Chinese Girl) has a hard time grasping the topic right now, she liked the drawings very much. We both laugh at the way the father looks at his sons and the way he acts.

As we were laughing so on the bed, she giggled and said: “Mother, we are clouds and we are floating around with linked arms. It’s so much fun!”. Because of this,  I wanted to title my article today as “Giggling Clouds” Before I hug her and feel her energy deep inside me as she falls asleep, we soar in the sky like clouds. Through books, we try to make a sense of the world below us and we observe with joy what’s happening in it. I sometimes think that making a sense of the world is truly hard forMavi Saçlı Çinli Kız (MSCK). We all grow up as if everything is normal and they are how they are supposed to be. Yes, we always do have questions and curiosities, but as we grow up normalizing concepts and try to learn them that way; it is tenfold or even thousand times harder for her to sense, learn and digest everything. For example, she amply experiences the relaxing squishiness of soft objects.  Whenever she finds a velvet couch, she sits on it and never ever stands up so that she can always feel the relaxing quality of the soft object. She still blocks her ears so as not to hear the “irritating” sound it makes whenever she flushes the toilet. She tries to understand why people have different names and questions according to what they are elected and given. Even though going through these hardships inhibits her a little from experiencing the same learning process that we do and makes her “digest” events with a delay, the fact that she sees and senses the world differently is very precious to me. As I always try to express on the basis that “what’s different is beautiful”, I improve and cultivate myself immensely thanks to MSCK.